Top 10 Beste Gitaristen Aller Tijden

De elektrische gitaar vormt het kloppende hart van de rockmuziek. Een onvergetelijke riff of een vingervlugge solo kan een nummer transformeren tot een tijdloze klassieker en maakt van de muzikant een idool dat door generaties wordt bewonderd en geïmiteerd. Van pioniers die het instrument opnieuw uitvonden tot virtuozen die stadions betoverden met pure toon en emotie: dit zijn de tien beste en meest invloedrijke gitaristen aller tijden.

10. Jeff Beck

Waar veel van zijn tijdgenoten kozen voor het beproefde pad van commerciële stadionrock, bleef de Britse gitarist Jeff Beck zijn hele leven een compromisloze vernieuwer. Midden jaren zestig trad hij bij The Yardbirds in de voetsporen van Eric Clapton, waar hij direct opviel door zijn gedurfde experimenten met distortion, snerpende feedback en fuzz.

Wat Beck tot de ultieme favoriet van fijnproevers maakte, was zijn ongeëvenaarde vingertechniek. Hij speelde vrijwel zonder plectrum en bediende met zijn rechterhand gelijktijdig de volumeknop en de tremolo-arm van zijn Fender Stratocaster. Hiermee liet hij zijn gitaar letterlijk praten, huilen en zingen. Van baanbrekende jazzrock op albums als Blow by Blow tot vlijmscherpe blues: Beck bleef tot aan zijn dood in 2023 de grenzen van de elektrische gitaar verleggen.

9. Chuck Berry

Zonder Chuck Berry had de rockgitaar er heel anders uitgezien. In de jaren vijftig vertaalde hij de opzwepende pianoritmes van de boogiewoogie naar zes snaren en creëerde daarmee het basisvocabulaire van de rock-‘n-roll. Zijn openingsriff voor “Johnny B. Goode” uit 1958 geldt tot op de dag van vandaag als de meest geïmiteerde gitaarlick in de muziekgeschiedenis.

Berry introduceerde de karakteristieke double-stops (het gelijktijdig aanslaan van twee snaren) die de gitaar een felle, snijdende drive gaven. Zijn invloed op latere generaties was gigantisch: zowel Keith Richards als Angus Young modelleerden hun hele speelstijl naar Berry’s ritmische meesterschap. Zelfs John Lennon vatte het ooit treffend samen: wie een andere naam voor rock-‘n-roll zoekt, kan het net zo goed Chuck Berry noemen.

8. David Gilmour

De gitarist van Pink Floyd bewijst al decennialang dat muzikale grootsheid niet draait om het aantal noten per seconde, maar om timing, expressie en klankkleur. Met zijn iconische zwarte Fender Stratocaster bouwde Gilmour monumentale geluidslandschappen op waarin elke noot doelbewust ademt. De vier ijzingwekkende openingsnoten van “Shine On You Crazy Diamond” zetten binnen enkele tellen een complete sfeer neer.

Gilmours solo op “Comfortably Numb” (afkomstig van het album The Wall uit 1979) wordt door recensenten en collega-muzikanten steevast verkozen tot een van de allerbeste gitaarsolo’s ooit opgenomen. Door zijn meesterlijke beheersing van sustain, subtiele vibrato en perfect gedoseerde bends weet hij emoties op te roepen die luisteraars generaties later nog altijd kippenvel bezorgen.

7. Tony Iommi

De loodzware riffs van Tony Iommi vormden eind jaren zestig het fundament onder een compleet nieuw muziekgenre: heavy metal. Als tiener in een fabriek in Birmingham verloor hij bij een industriële pers de toppen van zijn rechter middel- en ringvinger. Artsen voorspelden dat hij nooit meer gitaar zou spelen, maar de linkshandige Iommi weigerde op te geven.

Hij smolt plastic flessendoppen om tot beschermende vingerhoedjes, bespande zijn Gibson SG met dunnere snaren en stemde zijn instrument omlaag om de snaarspanning te verlagen. Die technische noodgreep bleek een gouden toevalstreffer: het gaf Black Sabbath een ongekend duister, log en dreigend geluid. Riffs van klassiekers als “Paranoid”, “Iron Man” en “War Pigs” behoren nog altijd tot de absolute basiskennis van iedere beginnende rockgitarist.

6. Angus Young

Gehuld in zijn kenmerkende schooljongensuniform met korte broek stuitert Angus Young al sinds 1973 over de grootste festivalpodia ter wereld. De leadgitarist van AC/DC combineert een tomeloze podiumenergie met een speelstijl die geworteld is in rauwe, ongefilterde blues. Zijn Gibson SG staat rechtstreeks aangesloten op loeiende Marshall-versterkers, zonder effectpedalen of digitale foefjes.

De genialiteit van Young schuilt in de bedrieglijke eenvoud van zijn riffs. Nummers zoals “Back in Black”, “Highway to Hell” en “Thunderstruck” zijn instant herkenbaar en drijven op een onweerstaanbare groove. Zijn nerveuze, vlammende solo’s en vlijmscherpe vibrato vormden een directe inspiratiebron voor latere hardrock- en metalgrootheden zoals Metallica.

5. Eddie Van Halen

In 1978 zette een in Nijmegen geboren muzikant de gitaarwereld in één klap op zijn kop. Met het instrumentale meesterstuk “Eruption” op het debuutalbum van de band Van Halen introduceerde Eddie Van Halen de two-handed tapping-techniek bij het grote publiek. Door met zijn rechterhand op de gitaarhals te hameren, produceerde hij arpeggio’s met een duizelingwekkende snelheid die tot dan toe voor onmogelijk werd gehouden.

Van Halen was niet alleen een virtuoos wonderkind, maar ook een handige sleutelaar. Omdat bestaande modellen niet voldeden aan zijn eisen, bouwde hij zijn eigen gitaar: de legendarische ‘Frankenstrat’, een kruising tussen een Fender-body en een zware Gibson-humbucker. Zijn baanbrekende innovaties op het gebied van speeltechniek en instrumentontwerp bepaalden het geluid van de rockmuziek in de gehele jaren tachtig.

4. Eric Clapton

Gedurende de jaren zestig was de bewondering voor Eric Clapton in Londen zo buitenproportioneel groot dat enthousiaste fans de leus ‘Clapton is God’ op muren kalkten. Als lid van The Yardbirds, John Mayall’s Bluesbreakers en supergroep Cream tilde hij de rauwe Amerikaanse deltablues naar het niveau van stadionrock, waarbij hij zijn bijnaam ‘Slowhand’ eer aandeed met lyrische, vloeiende solo’s.

Claptons muzikale piek kwam in 1970 met het project Derek and the Dominos. Het epische rockmonument “Layla”, waarin hij een vurig gitaarduel aanging met Duane Allman, geldt als een van de meest hartverscheurende gitaarstukken uit de rockgeschiedenis. Met drie opnames in de prestigieuze Rock and Roll Hall of Fame blijft Clapton een van de invloedrijkste ambassadeurs van de bluesgitaar.

3. Keith Richards

Waar de meeste gitaristen streven naar flitsende solo’s, maakte Keith Richards van de slaggitaar een ware kunstvorm. Als het ritmische brein van de Rolling Stones bedacht hij meer onsterfelijke rockmotieven dan wie ook. De overstuurde openingsriff van “(I Can’t Get No) Satisfaction” uit 1965 zette met zijn vroege fuzz-pedaal de toon voor een heel decennium.

Richards’ geheime kracht is zijn voorkeur voor open stemmingen (vooral open G) op zijn vertrouwde Fender Telecaster, waarvan hij steevast de dikke lage E-snaar verwijdert. Met vijf snaren weeft hij een hechte, rammelende groove die samen met het drumwerk van Charlie Watts decennialang het kloppende hart van de Stones vormde. Riffs zoals die van “Brown Sugar”, “Start Me Up” en “Honky Tonk Women” klinken eenvoudig, maar zijn door niemand exact te kopiëren.

2. Jimmy Page

Na een intensieve leerschool als veelgevraagd sessiemuzikant in Londen en een periode bij The Yardbirds, richtte Jimmy Page in 1968 Led Zeppelin op. Als gitarist, componist en producer ontwierp hij een massieve ‘wall of sound’ waarin zware bluesriffs, Keltische folk en Oosterse toonschalen naadloos samensmolten. Daarmee legde Page de blauwdruk neer voor de hardrock en heavy metal van de jaren zeventig en tachtig.

Op het podium was Page een imposante verschijning, vaak gewapend met zijn kenmerkende Gibson Les Paul of de legendarische dubbelhals EDS-1275, waarop hij geregeld met een vioolstrijkstok over de snaren streek. Zijn solo in “Stairway to Heaven” wordt wereldwijd gezien als de perfecte gitaarsolo, terwijl monumentale riffs als “Whole Lotta Love” en “Kashmir” getuigen van zijn ongeëvenaarde gevoel voor dramatiek en dynamiek.

1. Jimi Hendrix

In een wervelende carrière die amper vier jaar duurde, zette de Amerikaanse gitarist Jimi Hendrix de wetten van de rockmuziek volledig naar zijn hand. Nadat hij in de Verenigde Staten nauwelijks voet aan de grond kreeg, vertrok hij in 1966 naar Londen. Daar verbijsterde hij gevestigde grootheden als Clapton en The Beatles met een sonische intensiteit die niemand ooit eerder had gehoord.

Als linkshandige speler draaide Hendrix een rechtshandige Fender Stratocaster simpelweg ondersteboven. Hij zag zijn versterker niet louter als volumeversterker, maar als een volwaardig instrument op zich. Met snerpende feedback, wah-wah-pedalen en zware oversturing toverde hij geluiden uit zijn gitaar die klonken als machinegeweren, vallende bommen en sirenes, met als legendarisch hoogtepunt zijn ontwrichtende volkslied op het Woodstock-festival van 1969.

Hendrix combineerde zijn grensverleggende techniek met een weergaloze podiumact: hij bespeelde zijn snaren met zijn tanden, achter zijn rug en stak op het Monterey Pop Festival zijn gitaar ritueel in brand. Toen hij in september 1970 op 27-jarige leeftijd tragisch overleed, liet hij een nalatenschap achter die tot op de dag van vandaag door geen enkele gitarist is geëvenaard.