Wanneer een nummer wereldwijd op nummer één belandt en miljoenen keren over de toonbank gaat, gaan de meeste luisteraars ervan uit dat de track speciaal voor die artiest is geschreven. In de popmuziek is echter niets wat het lijkt.
Achter sommige van de allergrootste monsterhits uit de muziekgeschiedenis schuilt een vergeten origineel dat jaren eerder roemloos flopte, als b-kantje werd weggemoffeld of zelfs in een totaal ander muziekgenre werd geschreven. Dit zijn tien wereldberoemde hits waarvan vrijwel niemand beseft dat het eigenlijk covers zijn, met de originele versies erbij.
10. Jennifer Lopez: Waiting for Tonight
Toen Jennifer Lopez in 1999 de overstap maakte van Hollywood-actrice naar popster, lanceerde de stomende dancetrack Waiting for Tonight haar debuutalbum On the 6 direct naar de hitlijsten. De videoclip met laserstralen in het tropische oerwoud werd een van de beeldbepalende clips van de millenniumwisseling.
Weinigen wisten dat het nummer twee jaar eerder al was uitgebracht door een Amerikaans meidentrio genaamd 3rd Party. Hun versie uit 1997 leunde zwaar op Europese eurodance en bereikte nauwelijks het publiek. Pas toen de producers het nummer oppoetsten met een vleugje Latin pop en het aan J.Lo gaven, werd het een wereldwijde dansvloerkraker.
Hier is de vergeten originele versie van 3rd Party uit 1997:
9. Ace of Base: Don’t Turn Around
In 1994 domineerde het Zweedse kwartet Ace of Base de wereldwijde hitlijsten met hun aanstekelijke popreggae. Don’t Turn Around werd een gigantische zomerhit in Europa en haalde zelfs de vierde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.
Het liedje was echter al bijna een decennium oud en werd geschreven door hitmachines Albert Hammond en Diane Warren. De allereerste artiest die het nummer opnam was niemand minder dan rocklegende Tina Turner. Zij bracht het in 1986 uit als b-kant van haar hitsingle Typical Male. Twee jaar later scoorde de Britse reggaeband Aswad er al een Britse nummer één-hit mee, waarna Ace of Base die reggaeformule overnam voor hun eigen wereldhit.
De rauwe, oorspronkelijke b-kant van Tina Turner uit 1986 klinkt totaal anders:
8. Mariah Carey: I Still Believe
Mariah Carey nam de gospelachtige ballad I Still Believe in 1998 op voor haar verzamelalbum #1’s. De single bereikte moeiteloos de Amerikaanse top vijf en groeide uit tot een van haar vaste live-favorieten.
Voor Carey was de opname een emotioneel eerbetoon. Tien jaar eerder, in 1988, scoorde zangeres Brenda K. Starr een bescheiden hit met dit nummer. De toen achttienjarige Mariah Carey werkte in die tijd als achtergrondzangeres bij Starr. Tijdens een feestje overhandigde Starr persoonlijk een demotape van haar talentvolle achtergrondzangeres aan platenbaas Tommy Mottola, wat leidde tot Carey’s wereldwijde doorbraak. Uit dankbaarheid coverde de superster het nummer van haar voormalige werkgeefster.
Luister hier naar het origineel van Brenda K. Starr uit 1988:
7. Beyoncé: If I Were a Boy
In het najaar van 2008 bracht Beyoncé If I Were a Boy uit als eerste single van haar album I Am… Sasha Fierce. De akoestische ballad over dubbele standaarden in relaties bereikte in tientallen landen de hoogste regionen van de hitlijsten.
Het nummer werd begin 2008 geschreven door de toen twintigjarige zangeres BC Jean (Brittany Jean Carlson) na een pijnlijke relatiebreuk. Samen met producer Toby Gad nam ze een demo op, maar haar platenmaatschappij wees het nummer af. Zonder medeweten van de zangeres liet Gad het lied horen aan Beyoncé, die het direct opnam.
BC Jean ontdekte pas dat haar liedje bestond toen de videoclip van Beyoncé wereldwijd op televisie verscheen. Na een boze post op MySpace troffen de partijen een financiële schikking achter gesloten deuren, waarbij Jean als co-auteur werd erkend.
De originele opname van BC Jean uit 2008:
6. Lou Bega: Mambo No. 5
De zomer van 1999 stond volledig in het teken van Mambo No. 5 van de Duitse zanger Lou Bega (echte naam David Lubega). Met zijn krijtstreepmotief, panamahoed en opgesomde vrouwennamen (Angela, Pamela, Sandra en Rita) stond hij in meer dan twintig landen op nummer één.
De opzwepende blazers en het ritme waren echter een-op-een overgenomen van een Cubaanse klassieker. De legendarische orkestleider Dámaso Pérez Prado componeerde het instrumentale stuk Mambo No. 5 al in 1949 in Mexico-Stad. Bega samplede een riff van dertig seconden uit Prado’s opname en schreef er een eigen tekst overheen.
Het leidde tot een felle, zeven jaar durende rechtszaak tussen Bega’s producers en de erfgenamen van Pérez Prado over de auteursrechten. Uiteindelijk oordeelde het Duitse Federale Gerechtshof dat het een bewerking van Prado’s origineel betrof en kregen de erfgenamen alsnog hun deel van de miljoenenopbrengst.
Het authentieke, instrumentale origineel van Pérez Prado uit 1949:
5. Cyndi Lauper: Girls Just Want to Have Fun
Met haar felgekleurde haar, thriftshop-kleding en piepende stem bracht Cyndi Lauper in 1983 een van de ultieme vrouwelijke pophymnes van de twintigste eeuw uit. Girls Just Want to Have Fun werd gezien als een vrolijke strijdkreet voor vrouwelijke onafhankelijkheid en gelijkheid.
De oorspronkelijke maker van het liedje had echter heel andere bedoelingen. De Amerikaanse muzikant Robert Hazard schreef en zong het nummer in 1979 als een ruwe rockdemo. In zijn versie ging de tekst over een man die opschepte over meisjes die niets liever wilden dan met hem het bed induiken.
Toen Lauper het nummer hoorde, besefte ze het potentieel, maar weigerde ze de seksistische tekst te zingen. Met toestemming van Hazard herschreef ze enkele sleutelregels en veranderde ze het perspectief naar een jonge vrouw die simpelweg hetzelfde recht op plezier en vrijheid eist als mannen.
De mannelijke oerversie van Robert Hazard uit 1979:
4. Amy Winehouse: Valerie
Amy Winehouse en producer Mark Ronson scoorden in 2007 een tijdloze hit met hun uptempo soulversie van Valerie. De combinatie van Ronsons zware Motown-blazers en de rauwe jazzstem van Winehouse maakte het tot een vaste stamgast in hitlijsten en radioprogramma’s.
Het liedje was toen echter pas een jaar oud. De Britse indierockband The Zutons uit Liverpool bracht Valerie in de zomer van 2006 uit als gitaartrack op hun album Tired of Hanging Around. Frontman Dave McCabe schreef het liedje voor zijn Amerikaanse vriendin Valerie Star, een visagiste die in New York vastzat vanwege een reeks verkeersovertredingen.
The Zutons haalden er een nette negende plek mee in de Britse hitlijst, maar de feestelijke cover van Winehouse en Ronson groeide uit tot een wereldwijd popmonument dat het origineel commercieel volledig overschaduwde.
Zo klonk het origineel van The Zutons in 2006:
3. Stevie Wonder: Superstition
Met zijn onweerstaanbare clavinet-riff geldt Superstition uit 1972 als een van de grootste funkhits aller tijden. Het verhaal achter de opname is echter een van de beroemdste transfersoaps uit de popgeschiedenis.
Tijdens de opnamesessies voor het album Talking Book werkte Stevie Wonder nauw samen met de Britse gitaarvirtuoos Jeff Beck. Als dank voor diens drum- en gitaarwerk schreef Wonder de basisriff van Superstition speciaal voor Becks nieuwe powertrio Beck, Bogert & Appice. De afspraak was dat Jeff Beck het nummer als eerste mocht opnemen en uitbrengen.
Toen Motown-baas Berry Gordy de demo hoorde die Wonder had ingespeeld, stak hij daar direct een stokje voor. Gordy vond het nummer een gegarandeerde monsterhit en eiste dat Wonder het onmiddellijk zelf zou uitbrengen. Wonders versie verscheen in oktober 1972 en schoot pijlsnel naar nummer één. Becks rockversie verscheen door vertragingen pas in maart 1973, toen Wonders opname de hele wereld al had veroverd.
De rockende versie van Jeff Beck uit 1973:
2. Natalie Imbruglia: Torn
In 1997 brak de Australische zangeres en voormalig Neighbours-actrice Natalie Imbruglia in één klap wereldwijd door met haar debuutsingle Torn. Het poprocknummer werd een gigantische airplayhit die wekenlang op één stond van Londen tot Tokio en genomineerd werd voor een Grammy Award.
Vrijwel niemand in het kopende publiek besefte dat het nummer al door drie verschillende artiesten was uitgebracht voordat Imbruglia er ook maar van had gehoord. Het liedje werd in 1993 geschreven door Scott Cutler, Anne Preven en producer Phil Thornalley.
De allereerste artiest die het nummer opnam was de Deense zangeres Lis Sørensen in 1993, onder de Deense titel Brændt (Verbrand). Twee jaar later, in 1995, bracht de alternatieve Amerikaanse rockband Ednaswap van schrijvers Cutler en Preven de eerste Engelstalige versie uit in een rauwe, melancholische grunge-stijl. In 1996 werd het nummer nogmaals opgenomen door de Noorse zangeres Trine Rein. Pas toen Phil Thornalley het nummer in 1997 oppoetste met een radiovriendelijke akoestische gitaartokkel voor Natalie Imbruglia, werd het een van de best verkochte singles van de jaren negentig.
De gitaarversie van rockband Ednaswap uit 1995:
1. Whitney Houston: I Will Always Love You
Voor de soundtrack van de film The Bodyguard (1992) zocht Whitney Houston samen met tegenspeler Kevin Costner naar een geschikt slotnummer. Aanvankelijk viel de keuze op “What Becomes of the Brokenhearted”, maar toen dat nummer al bleek te worden gebruikt in de film Fried Green Tomatoes, stelde Costner voor om een oude countryballad van Dolly Parton af te stoffen.
Parton schreef en componeerde “I Will Always Love You” al in 1973 als een respectvol muzikaal afscheid van haar mentor en duetpartner Porter Wagoner, met wie ze jarenlang had samengewerkt. Hoewel Dolly Parton er destijds al een flinke countryhit mee scoorde, maakte Whitney Houston er onder leiding van producer David Foster een ongekende wereldhit van. Het nummer stond veertien weken op nummer 1 in de Verenigde Staten en groeide uit tot de bestverkochte fysieke single van een vrouwelijke artiest in de muziekgeschiedenis.
Origineel: Dolly Parton (1974)
Reageren