Top 10 Meest Bizarre Wapens Ooit

Wapens worden bedacht door mensen, en mensen bedenken soms hele rare dingen. Zeker wanneer er een oorlog aan de gang is en het budget er even niet toe doet.

Van een geweer waar een halve kilo hagel uit komt tot vleermuizen met een brandbom om, dit zijn tien wapens waarvan je je afvraagt wie ze ooit heeft goedgekeurd. Sommige werkten uitstekend. De meeste niet.

10. Het eendenroer: een jachtgeweer van drieënhalve meter

Niet elk wapen is voor een oorlog gemaakt. Het eendenroer was een jachtgeweer van soms wel drieënhalve meter lang, veel te zwaar om vast te houden, dus werd het op een platbodem gemonteerd. De jager stuurde het bootje geruisloos naar een rustende groep watervogels toe en vuurde in één keer af.

Met ruim een halve kilo hagel per schot kon een enkele knal tot vijftig vogels raken. Dat was ook precies het probleem: in de negentiende eeuw werd er zo op commerciële schaal gejaagd dat hele populaties instortten. In de Verenigde Staten maakte de Migratory Bird Treaty Act van 1918 er een einde aan.

9. De strijdvlegel: het beroemde wapen dat waarschijnlijk nooit bestond

De middeleeuwen leverden een reeks pijnlijke uitvindingen op, waaronder de vreemdste martelmethodes en de meest wrede wapens aller tijden. Eén ervan kent iedereen: de stok met een korte ketting en een stekelbal eraan, standaard in elke ridderfilm en in vrijwel elk computerspel.

Alleen zijn wapenhistorici er inmiddels vrij zeker van dat het ding nooit veel is gebruikt. In middeleeuwse handschriften, altaarstukken en vechtboeken komt hij vrijwel niet voor, terwijl zwaarden, bijlen en strijdhamers er honderden keren in staan. Van de exemplaren die in musea liggen, blijkt bij navraag een groot deel in de negentiende eeuw gemaakt voor verzamelaars die graag iets gruwelijks boven de schouw wilden hangen.

Daar komt bij dat het als wapen weinig hout snijdt. Een bal aan een ketting is nauwelijks te richten, kaatst terug naar je eigen hoofd en is onbruikbaar in een dichte linie waar je schouder aan schouder met je eigen mannen staat.

8. Het Wind kannon: Duitse luchtafweer zonder munitie

De Oostenrijkse ingenieur Mario Zippermeyer werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog aan luchtafweer zonder munitie. Zijn windkanon moest een kunstmatige wervelwind de lucht in schieten, krachtig genoeg om een bommenwerper uit koers te slaan.

Op de testbaan werkte het nog aardig: op tweehonderd meter afstand vlogen houten planken aan splinters. Alleen bleek de luchtwervel op de hoogte waar bommenwerpers vlogen allang uiteengevallen. Twee exemplaren zijn nog opgesteld geweest bij een brug over de Elbe, waar ze precies nul vliegtuigen hebben geraakt. Zippermeyer werkte ook aan een geluidskanon en een wervelbom, met even weinig resultaat.

7. De klauw van Archimedes: een kraan die Romeinse schepen omkiepte

Syracuse was in 213 voor Christus geen dorpje maar een van de grootste steden van de Griekse wereld, en Archimedes woonde er. Toen de Romeinse vloot de zeemuur naderde, had hij zijn verdediging klaar: kraanachtige constructies met een grijphaak die over de muur uitstaken.

Volgens Polybius, Livius en Plutarchus haakte zo’n arm zich vast aan de boeg van een galei, tilde die deels uit het water en liet hem dan abrupt los, waarna het schip omsloeg of vol water liep. Moderne ingenieurs die het nabouwden concludeerden dat het inderdaad kan werken. De veel beroemdere brandspiegels waarmee Archimedes schepen in de fik zou hebben gezet, houden zo’n test overigens niet: die verhalen duiken pas eeuwen later op. De belegering duurde uiteindelijk twee jaar, waarna een Romeinse soldaat Archimedes doodde.

6. De Kolibri: het kleinste pistool ooit in serie gemaakt

De kolibrie kennen de meesten als dat ontzettend kleine vogeltje dat ontzettend snel kan vliegen. De Oostenrijkse horlogemaker Franz Pfannl vernoemde er in 1910 zijn pistool naar, en dat was terecht: het ding past in een handpalm en weegt nog geen tweehonderd gram.

Het kaliber van 2,7 millimeter is het kleinste dat ooit in serie is geproduceerd. De energie die eruit komt bedraagt ongeveer één joule, tegenover honderdvijftig joule bij een gewone .22-patroon. Daarmee schiet je nauwelijks door een dun plankje heen. Pfannl verkocht het als damespistool, maar er zijn er maar zo’n duizend van gemaakt. Tegenwoordig zijn het gezochte verzamelobjecten waarvoor duizenden euro’s worden betaald.

5. The Blaster: vlammenwerpers onder de portieren van je auto

Johannesburg kampte in de jaren negentig met zoveel gewelddadige autokapingen dat de Zuid-Afrikaan Charl Fourie in 1998 een radicale oplossing op de markt bracht. Onder beide portieren van de auto zat een buisje dat via een gasfles een steekvlam de hoogte in joeg zodra de bestuurder een pedaal indrukte.

Het apparaat kostte omgerekend een paar honderd euro en was in Zuid-Afrika volstrekt legaal. Fourie kreeg er in 1999 de Ig Nobelprijs voor de vrede voor. Standaarduitrusting is het nooit geworden, en er zijn er uiteindelijk maar een paar honderd verkocht.

4. Vleermuisbommen: duizenden dieren met een brandbommetje om

Een Amerikaanse tandarts stuurde in januari 1942 een brief naar het Witte Huis met een idee. Japanse steden bestonden grotendeels uit hout en papier, en vleermuizen kruipen overdag in kieren en onder dakranden weg. Bevestig een klein brandbommetje met tijdklokje aan duizenden vleermuizen, drop ze in de ochtendschemering boven een stad, en ze zoeken zelf de beste plek op om brand te stichten.

Roosevelt vond het de moeite waard. Project X-Ray kostte uiteindelijk zo’n twee miljoen dollar. De opzet werkte zelfs iets te goed: in 1943 ontsnapte een lading vleermuizen op een vliegveld in New Mexico en brandde een deel van de basis plus de auto van een generaal af. Toch werd het project in 1944 gestaakt, omdat een ander project sneller resultaat beloofde. Dat was de atoombom. Er is overigens vaker geprobeerd om dieren in te zetten in de oorlog, zie hier top 10 die we er over maakten.

3. De LED Incapacitator: een zaklamp die je misselijk maakt

Dit ziet eruit als een dikke zaklamp en werd in 2007 ontwikkeld met geld van het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid. De lamp vuurt felle lichtpulsen af in wisselende kleuren en frequenties, afgestemd op wat het menselijk evenwichtsgevoel en de verwerking van beeld in de war schopt.

Wie erin kijkt raakt gedesoriënteerd en misselijk, en bij de tests moest een deel van de proefpersonen overgeven. Vandaar de bijnaam die eraan bleef hangen: de kotsstraal. Amerikaanse agenten zouden het vanaf 2010 gaan gebruiken, maar zover is het nooit gekomen.

2. Who Me?: een stinkbom om officieren te vernederen

De Amerikaanse inlichtingendienst OSS ontwikkelde in de Tweede Wereldoorlog een stinkbom op zwavelbasis voor het Franse verzet. Het idee was niet om iemand uit te schakelen maar om hem belachelijk te maken: spuit een Duitse officier op straat onder en hij ruikt urenlang naar riool, waar zijn eigen manschappen bij staan.

In de praktijk liep het anders. De stof verspreidde zich zo snel door de lucht dat de persoon die spoot er zelf even hard naar rook als het doelwit, en in een drukke straat viel niet meer vast te stellen wie de bron was. Het project werd stilletjes afgeblazen.

1. De homobom: een chemisch wapen dat nooit verder kwam dan papier

In 1994 stuurde een laboratorium van de Amerikaanse luchtmacht in Ohio een voorstel van drie kantjes naar boven, met het verzoek om zevenenhalf miljoen dollar voor onderzoek naar niet-dodelijke chemische middelen. Eén van de ideeën was een stof die vijandelijke soldaten sterk seksueel tot elkaar aangetrokken zou maken, waardoor hun eenheid uiteen zou vallen.

Op hetzelfde lijstje stonden een middel dat wespen op de vijand af zou sturen en een stof die zorgde voor onverdraaglijke slechte adem. Het voorstel werd nooit gefinancierd en er is dus ook nooit iets ontwikkeld; de veronderstelling dat feromonen zo werken bij mensen klopt bovendien niet. Het document dook pas in 2005 op dankzij een beroep op de openbaarheidswetgeving, waarna de luchtmacht er in 2007 een Ig Nobelprijs voor de vrede mee won. Die nam niemand in ontvangst.