Olivia Dean is allang geen belofte meer. Ze won in februari 2026 de Grammy voor Best New Artist, sleepte een week later vier BRIT Awards binnen en zette met The Art of Loving een album neer dat ook in Nederland op nummer 1 kwam. Haar catalogus is nog compact, wat het makkelijk maakt om hem in zijn geheel te wegen. Dit zijn haar tien beste nummers, gerangschikt op wat ze muzikaal waard zijn en niet op streamcijfers.
10. Ok Love You Bye
De titeltrack van haar eerste ep uit 2019, opgenomen toen er nog geen platenmaatschappij over haar schouder meekeek. Twee minuten en negenveertig seconden, een gitaarloopje en een tekst die een relatie afsluit zonder er een drama van te maken. De productie is dun, bijna amateuristisch, en dat werkt in haar voordeel.
Wat hier al staat, is haar frasering. Ze zingt tegen de maat in, laat woorden hangen waar een popzangeres zou uithalen, en klinkt daardoor als iemand die praat in plaats van optreedt. Alles wat ze later met dure producers deed, zit hier in ruwe vorm al ingebakken. Zes jaar en twee albums verder is dit nog steeds een van haar eerlijkste opnames.
9. Dive
Verschenen in maart 2023 als derde single van Messy, en pas in augustus 2025 goed voor een bescheiden notering in de Britse hitlijst. Twee en een half jaar tussen release en doorbraak, wat vooral iets zegt over hoe de streamingmarkt tegenwoordig werkt. Het nummer zelf is neo-soul met een lichte, bijna Braziliaanse zwaai.
Dean is een openlijke Motown-fan en verstopte in de tekst een knipoog naar Diana Ross, met een regel die rechtstreeks verwijst naar I’m Coming Out. Dat soort details maakt haar werk aangenamer dan het op het eerste gehoor lijkt. De productie van Bastian Langebæk laat veel lucht tussen de instrumenten, waardoor haar stem nergens hoeft te knokken.
8. The Hardest Part
Van alle tracks op Messy is dit de best geschreven. Het gaat niet over liefdesverdriet maar over de fase erna, wanneer je een besluit al genomen hebt en er nog steeds mee moet leven. De melodie klimt precies daar waar de tekst het zwaarst wordt.
Ze zingt het bijna opgewekt, en die mismatch tussen toon en inhoud is geen ongelukje. Britse songwriters van Dusty Springfield tot Lily Allen doen dit al decennia. Dean beheerst het truukje op haar 24e al beter dan de meeste van haar leeftijdsgenoten, en het verklaart waarom Messy een Mercury Prize-nominatie kreeg.
7. Rein Me In (met Sam Fender)
Eerlijk is eerlijk: dit is geen Olivia Dean-nummer. Sam Fender schreef en produceerde het voor zijn album People Watching, en zij kwam er in juni 2025 op als duetpartner. Dat de duetversie in februari 2026 op nummer 1 kwam in het Verenigd Koninkrijk, Fenders eerste, maakt het nog steeds zijn hit.
Maar haar bijdrage is de reden dat het nummer werkt. Waar Fender zijn couplet zingt met de gebruikelijke Newcastle-urgentie, komt zij eronder liggen met iets veel kalmers, en dat contrast opent de hele plaat. Het leverde het duo de BRIT Award voor Song of the Year op. Als gastzang is dit haar sterkste prestatie tot nu toe.
6. Close Up
De blazers doen hier het werk dat elders bij haar door strijkers wordt gedaan, en dat verandert het karakter van de plaat volledig. Waar The Art of Loving vaak zacht en rond klinkt, zit hier een randje aan. Recensenten haalden prompt Amy Winehouse erbij, wat lui is maar niet onterecht.
Het verschil met Winehouse is dat Dean geen zelfdestructie verkoopt. Ze zingt over intimiteit vanuit een positie van rust, en dat is muzikaal een lastiger verhaal om spannend te houden. Dat het hier toch lukt, komt door de groove: net iets te traag, alsof de band ergens op wacht.
5. Nice To Each Other
De eerste single van The Art of Loving en de plaat die alles in gang zette. Ze schreef hem met Matt Hales, in Engeland vooral bekend als Aqualung, en het is diens gevoel voor akkoordwisselingen dat het refrein zijn draai geeft. In het Verenigd Koninkrijk kwam het tot de vierde plaats, haar eerste solo top tien.
De tekst gaat over de ongeschreven regels van modern daten, en dan zonder de cynische toon die dat onderwerp meestal oproept. Producer Zach Nahome houdt het arrangement bewust minimaal, met een baslijn die de hele track draagt. Het werd een door critici goed ontvangen visitekaartje voor wat er daarna kwam.
4. A Couple Minutes
Gebouwd op een sample van We Had True Love uit 1971 van de Amerikaanse groep Hot Chocolate, een obscuur soulnummer dat vrijwel niemand kende. Nahome produceerde, TommyD deed de strijkers, en het resultaat is de mooiste drieënhalve minuut van het album. Bij de MOBO Awards speelde ze het vrijwel onbegeleid en dat bleek net zo goed te werken.
Wat de track bijzonder maakt is de terughoudendheid. Er is een refrein, maar het duwt niet, en de climax die je verwacht komt simpelweg niet. In een tijd waarin popproductie draait om zo snel mogelijk de dopamine raken, is dat een keuze die lef vraagt.
3. So Easy (To Fall In Love)
Bossa nova met jazzakkoorden, uitgebracht als single op de dag van het album zelf. Amy Allen en John Ryan schreven mee, twee namen die normaal aan het Amerikaanse hitfabriek-circuit hangen, en juist daarom is het opvallend hoe weinig dit klinkt als een fabrieksproduct. De opening met alleen gitaar en stem duurt precies lang genoeg.
De tekst is brutaal zelfverzekerd zonder arrogant te worden, wat een dunne lijn is die zelden goed gaat. Ze presenteert zichzelf als iemand die de moeite waard is en laat de luisteraar dat zelf beoordelen. Twee minuten en negenenveertig seconden, geen seconde te lang.
2. Man I Need
Geschreven met Tobias Jesso Jr., de Canadees achter halve carrières van Adele en Harry Styles, en geproduceerd door Zach Nahome. Het gospelkoortje in het refrein is het soort ingreep dat bij negen van de tien popsterren als goedkoop zou klinken. Hier tilt het de hele plaat op.
Het nummer ging naar nummer 1 in Groot-Brittannië en zorgde ervoor dat ze als eerste vrouwelijke soloartiest ooit vier singles tegelijk in de Britse top tien had staan. Volgens de Official Charts Company was ze bovendien de eerste Britse zangeres sinds Adele in 2021 met tegelijk een nummer 1-album en nummer 1-single. Alle records bij elkaar veranderen weinig aan wat het is: een uitstekende popsong van drie minuten.
1. Carmen
Het slotnummer van Messy, geschreven voor haar grootmoeder die als deel van de Windrush-generatie vanuit het Caribisch gebied naar Groot-Brittannië kwam. De steelpan die door het hele nummer heen loopt is geen decoratie maar de kern van het verhaal. Dean noemde het zelf een liefdesbrief aan haar oma en aan de cultuur die haar generatie in Engeland heeft opgebouwd.
Ze speelde het bij de Mercury Prize-uitreiking in 2023 en verwees er in haar Grammy-speech opnieuw naar toen ze zichzelf een product van andermans moed noemde. Geen enkel ander nummer uit haar catalogus draagt zoveel gewicht zonder zwaar te worden. Dit is de plaat waarop ze precies weet waarom ze zingt, en dat is uiteindelijk waar je een artiest op afrekent.
Twee albums en één ep-periode is een smalle basis voor een carrière van dit formaat, en dat is meteen de interessantste vraag rond Olivia Dean. Ze heeft haar grootste successen geboekt met nummers die trager, kaler en ouderwetser zijn dan wat de rest van de popwereld maakt. Of dat een blijvende positie oplevert, blijkt pas bij album drie.
via muziektop10.nl
Reageren