Top 10 Beste Nederlandse Schaatsers (Mannen) Aller Tijden

Het is een klassiek onderwerp voor winterse sportdiscussies: wie is de beste Nederlandse schaatser aller tijden? De professionalisering van de sport en innovaties zoals de klapschaats en overdekte ijsbanen maken een vergelijking op basis van pure rondetijden lastig.

Kijken we echter naar toernooizeges, wereldrecords en dominantie ten opzichte van hun tijdgenoten, dan steekt een selecte groep schaatsers er met kop en schouders bovenuit. Dit zijn de tien beste mannelijke Nederlandse schaatsers aller tijden.

Bekijk ook: De 10 beste Nederlandse schaatssters (vrouwen) aller tijden
10. Jan Bos

Tot het einde van de twintigste eeuw werd sprinten in Nederland beschouwd als een discipline voor buitenlanders; echte Nederlanders reden immers allroundtoernooien. Jan Bos doorbrak dat dogma voorgoed. In 1998 schreef hij geschiedenis in Berlijn door zich als allereerste Nederlander ooit te kronen tot wereldkampioen sprint.

Zijn soepele bochtentechniek en lange slag leverden hem een indrukwekkende en langdurige loopbaan op. Bos won in 1999 de wereldtitel op de 1.000 meter en pakte op twee opeenvolgende Olympische Winterspelen zilver op deze afstand: in Nagano (1998, vlak achter Ids Postma) en in Salt Lake City (2002). Als grondlegger van de Nederlandse sprinttraditie plaveide hij het pad voor latere generaties.

9. Erben Wennemars

Met zijn onstuitbare energie, hoge pasfrequentie en compromisloze aanvalslust groeide Erben Wennemars uit tot een van de meest geliefde en gelauwerde sprinters uit de schaatsgeschiedenis. Een decennium lang was de Overijsselaar een vaste waarde op de internationale podia van de 1.000 en 1.500 meter.

Wennemars verzamelde een duizelingwekkende erelijst met maar liefst acht wereldtitels: hij werd tweemaal wereldkampioen sprint (Nagano 2004 en Salt Lake City 2005) en veroverde zes gouden afstandsmedailles op WK’s. Tijdens de Olympische Spelen van Turijn in 2006 bekroonde hij zijn jarenlange dominantie met twee bronzen medailles op de 1.000 meter en de ploegenachtervolging.

8. Piet Kleine

De zwijgzame timmerman uit Drenthe groeide in de jaren zeventig uit tot een van de meest gelauwerde stayers van zijn generatie. Piet Kleine combineerde een sobere levensstijl met een verwoestende inhoud op de vijf en tien kilometer.

Zijn sportieve meesterstuk leverde Kleine tijdens de Olympische Winterspelen van Innsbruck in 1976, waar hij olympisch goud veroverde op de 10.000 meter en zilver op de 5.000 meter. Datzelfde jaar kroonde hij zich in Heerenveen tot wereldkampioen allround. Vier jaar later pakte hij in Lake Placid (1980) opnieuw olympisch zilver op de langste afstand achter Eric Heiden. Zijn latere deelnames aan de Elfstedentocht, inclusief zijn diskwalificatie wegens een gemiste stempel in Hindeloopen in 1997, maakten hem definitief tot een cultheld.

7. Ids Postma

De boer uit Dearsum beheerste het schaatsen in zijn volle breedte: van de explosieve sprint op de 1.000 meter tot het zware werk op de 10.000 meter. Eind jaren negentig vormde Ids Postma de grote motor van het Nederlandse allrounden met wereldtitels allround in 1997 en 1998 en de Europese titel in 1996.

Zijn olympische bekroning volgde op de Winterspelen van Nagano in 1998. Nadat hij op een haar na naast het goud greep op de 1.500 meter door een misslag in de laatste bocht, sloeg hij keihard terug op de 1.000 meter door olympisch kampioen te worden. Met olympisch goud, olympisch zilver en twee wereldtitels allround hoort Postma thuis in het rijtje van meest complete schaatsers die Nederland ooit heeft voortgebracht.

6. Gianni Romme

Gianni Romme ontketende eind jaren negentig een revolutie op de stayersafstanden. Door over te stappen op een ongekend hoge pasfrequentie op de klapschaats blies hij de concurrentie op de 5.000 en 10.000 meter volledig van de baan.

Zijn heerschappij bereikte een kookpunt tijdens de Olympische Winterspelen van Nagano in 1998, waar hij op beide afstanden goud won met verpletterende wereldrecords. Romme werd daarnaast tweemaal wereldkampioen allround en veroverde zeven wereldtitels op afzonderlijke afstanden.

5. Kjeld Nuis

Waar allrounders decennialang de dienst uitmaakten in Nederland, zette Kjeld Nuis de middenafstanden definitief op de kaart. Met zijn enorme explosiviteit en vermogen om de verzuring in de slotronde te controleren, groeide hij uit tot de meest gelauwerde 1.500 meterspecialist uit de olympische geschiedenis.

Nuis schreef historie tijdens de Winterspelen van PyeongChang in 2018 door dubbelgoud te pakken op de 1.000 en 1.500 meter, en prolongeerde in Beijing 2022 zijn titel op de schaatsmijl. Tijdens de Winterspelen van Milaan 2026 bekroonde de 36-jarige routinier zijn loopbaan met olympisch brons op de 1.500 meter. Met vier olympische medailles, twee wereldtitels sprint en wereldrecords op zijn naam is Nuis een monument op de middellange afstand.

4. Rintje Ritsma

‘De Beer uit Lemmer’ was het uithangbord van het mondiale schaatsen in de jaren negentig. Rintje Ritsma grossierde in allroundklassementen en werd vier keer wereldkampioen en zes keer Europees kampioen. Zijn tactische inzicht en stoïcijnse houding maakten hem jarenlang de te kloppen man.

Ritsma stond daarnaast aan de wieg van het moderne profschaatsen door als eerste atleet te breken met de traditionele bondsploeg en een eigen commerciële formatie op te zetten. Hoewel individueel olympisch goud hem net ontglipt is, leverde zijn loopbaan zes olympische medailles op.

3. Kees Verkerk

Kees Verkerk, bijgenaamd ‘Keessie’, ontketende eind jaren zestig een ware schaatshype in Nederland. Met zijn nuchtere humor en onverzettelijke schaatsstijl op natuurijsbanen trok hij honderdduizenden landgenoten naar het televisiescherm.

Zijn sportieve meesterstuk leverde Verkerk tijdens de Spelen van Grenoble in 1968, waar hij olympisch goud veroverde op de 1.500 meter. Hij won twee wereldtitels allround (1966 en 1967) en vormde samen met zijn eeuwige rivaal Ard Schenk het meest iconische duo uit de vaderlandse sportgeschiedenis.

2. Ard Schenk

In de vroege jaren zeventig regeerde Ard Schenk over de internationale schaatswereld met een fysieke overmacht die zelden vertoond is. De Noord-Hollander combineerde een krachtige stayerconditie met een flitsende sprint.

Zijn ultieme triomf volgde op de Olympische Winterspelen van Sapporo in 1972, waar hij drie gouden medailles wegkaapte op de 1.500, 5.000 en 10.000 meter. Schenk werd driemaal wereldkampioen allround, viermaal Europees kampioen en verbeterde tijdens zijn carrière maar liefst achttien wereldrecords.

1. Sven Kramer

Zestien jaar lang stond er geen maat op Sven Kramer. Vanaf zijn internationale doorbraak in 2006 zette de Friese stayer een erelijst neer die in het moderne langebaanschaatsen zonder gelijke is: negen wereldtitels allround, tien Europese allroundtitels en vier gouden olympische medailles.

Kramer beheerste met name de 5.000 meter op magistrale wijze door drie opeenvolgende Olympische Spelen goud te winnen op deze afstand (Vancouver 2010, Sotsji 2014 en PyeongChang 2018). Met 21 wereldtitels op afzonderlijke afstanden en decennialange leiderschap op het ijs blijft Kramer de meest succesvolle Nederlandse schaatser aller tijden.