Top 10 Landen met de hoogste overheidsschuld ter wereld (2025)

Welke landen hebben in 2025 de hoogste bruto overheidsschuld als percentage van hun bruto binnenlands product (BBP)?

We kijken hierbij niet naar de totale schuldbedragen in dollars (daar domineren grote economieën als de VS vanzelfsprekend), maar naar de verhouding tussen schuld en wat een land jaarlijks aan economische waarde produceert. Het gaat dus om schuld als percentage van het BBP, volgens de laatste prognoses van het IMF (World Economic Outlook 2025).

Deze ratio is belangrijk omdat hij iets zegt over hoe houdbaar de schuld van een land is. Een schuld van 120 procent van het BBP betekent in essentie: “De overheid is een bedrag verschuldigd dat 1,2 keer de totale jaarlijkse productie van het land bedraagt.”

Maar context is alles. Niet alle schuld is even problematisch, en sommige landen kunnen beter omgaan met een hoge ratio dan andere.

1. Soedan – 252 procent

Soedan voert de lijst aan met een extreem hoge schuldquote. De oorzaak: jarenlange economische en politieke instabiliteit, burgeroorlog, internationale sancties en hyperinflatie. Het land heeft vrijwel geen fiscaal vangnet meer en kampt met een structureel krimpende economie. Hierdoor schiet de schuld omhoog als percentage van een steeds kleiner wordend BBP.

Dit is een voorbeeld waar een hoge schuld vooral symptoom is van bredere ineenstorting en niet een instrument voor groei. Soedan is een van de armste landen ter wereld.

2. Japan – 234,9 procent

Japan staat al jaren aan de wereldtop als het gaat om overheidsschuld. De schuld is niet explosief gegroeid in één crisis, maar gestaag opgebouwd sinds de jaren ’90. Belangrijke oorzaken: een extreem vergrijsde bevolking, lage groei, langdurige deflatie, en een beleid van massale staatsschuldfinanciering door binnenlandse instituties.

Toch is Japan geen schuldencrisisland. Omdat de meeste schuld in yen is uitgegeven en binnenlands wordt aangehouden, is het risico op wanbetaling laag, maar structureel wordt het een steeds zwaardere last.

3. Singapore – 174,9 procent

Singapore is een interessant geval: ja, de schuld is hoog, maar niet in traditionele zin. De staat leent geld niet om tekorten te dichten, maar als onderdeel van zijn vermogensbeheerstrategie. De staatsschuld wordt volledig gecompenseerd door activa via staatsfondsen als GIC en Temasek. Netto is Singapore zelfs een crediteur.

Hier geldt dus: de ratio is misleidend hoog, maar het systeem is robuust.

4. Griekenland – 142,2 procent

Griekenland blijft, zelfs jaren na de eurocrisis, een van de zwaarst belaste landen qua schuldratio. De schuldenberg is het resultaat van langdurig boven de stand leven, structurele belastingontduiking, dure reddingsoperaties en eurozonebeperkingen (geen eigen munt, geen eigen monetair beleid).

Na forse bezuinigingen is het jaarlijkse tekort teruggebracht, maar de schuldenlast blijft als een permanente schaduw boven de economie hangen.

5. Bahrein – 141,4 procent

De Golfstaat Bahrein is financieel kwetsbaarder dan rijke buren als Saudi-Arabië of Qatar. De olie-inkomsten dekken structureel te weinig van de uitgaven, en pogingen tot economische diversificatie zijn traag. Daardoor leunt het land zwaar op externe leningen.

De hoge schuldratio weerspiegelt een langdurige afhankelijkheid van goedkope olieprijzen, die er simpelweg niet meer zijn.

6. Malediven – 140,8 procent

De eilandengroep is sterk afhankelijk van toerisme en externe hulp. De pandemie sloeg hard toe, en sindsdien is de staatsschuld bijna verdubbeld. De overheid leent fors om infrastructuur en klimaatmaatregelen te financieren, maar de economische basis is smal en kwetsbaar.

Een schoolvoorbeeld van een klein land met grote risico’s en weinig ruimte om fouten te maken.

7. Italië – 137,3 procent

Italië’s schuldratio is al decennia hoog, en wordt verder opgestuwd door lage groei, vergrijzing en politieke instabiliteit. Als EU-land heeft het beperkte controle over monetair beleid, wat bezuinigingen en hervormingen extra pijnlijk maakt. Toch blijft het vertrouwen van de markt overeind, mede dankzij de ECB.

Italië is een too-big-to-fail case binnen de eurozone, maar dat maakt het nog geen duurzaam verhaal.

8. Verenigde Staten – 122,5 procent

De VS heeft een recordhoog schuldniveau bereikt, vooral door jarenlange tekorten, militaire uitgaven en crisismaatregelen (zoals de pandemie-steunpakketten). Het land blijft aantrekkelijk voor beleggers omdat het in dollars leent en zijn schulden via obligaties kan financieren, maar het schuldenplafonddebat is een terugkerende dreiging.

De schuld van Amerika staat momenteel op $37.192.538.905 en elke seconde komt daar zo’n $50.000 bij(!). Bekijk ook zeker even de usdebtclock om al deze getallen te zien.

9. Frankrijk – 116,3 procent

Frankrijk zit in een structurele schuldenval: hoge uitgaven aan sociale zekerheid, pensioenlasten, arbeidsmarktfricties en relatief trage groei. De pandemie en inflatiebestrijding hebben de situatie verder verscherpt. Zonder stevige hervormingen is verdere stijging waarschijnlijk.

10. Canada – 112,5 procent

Canada’s schuldratio is in korte tijd gestegen, mede door pandemiebestrijding en economische stimuleringsmaatregelen. De federale schulden zijn relatief beheersbaar, maar sommige provincies dragen ook hoge lasten (zoals Quebec en Ontario). Internationaal geldt Canada nog als relatief stabiel.

Wat betekent dit?

Een hoge overheidsschuld is niet per definitie slecht — mits een land voldoende vertrouwen geniet, zijn schulden in eigen munt uitstaan, en de schuld gebruikt wordt voor productieve investering. Maar wanneer een schuld wordt aangehouden om gaten te dichten of politieke verlamming te maskeren, neemt het risico toe.

Belangrijke factoren zijn:

Rentekosten: hoe meer een land moet betalen om zijn schuld te financieren, hoe minder ruimte er is voor andere uitgaven.

Bevolkingsgroei en productiviteit: landen met een vergrijzende bevolking en lage groei (zoals Japan, Italië) raken steeds verder in de knel.

Marktvertrouwen: als beleggers het vertrouwen verliezen, schiet de rente omhoog — met alle gevolgen van dien (denk aan Griekenland).

De echte test komt vaak niet bij het lenen, maar bij het terugbetalen, of wanneer externe schokken de wankele balans blootleggen.