Het Internationaal Ruimtestation ISS cirkelt al sinds november 1998 in een baan om de aarde. Wat begon met de lancering van de Russische Zarya-module groeide in dertien jaar tijd uit tot het grootste en duurste object dat ooit door mensen buiten de dampkring is opgebouwd. Vijftien landen werkten er decennialang aan mee, en sinds 2 november 2000 is het complex geen seconde onbemand geweest.
Aan boord van deze vliegende buitenpost gelden totaal andere wetten dan op de grond, van gewichtloosheid en zwevende maaltijden tot een klok die letterlijk anders tikt. Dit zijn tien opmerkelijke feiten over het Internationaal Ruimtestation, met de wetenschap en de cijfers erbij.
10. Virtueel door het ISS zweven
Slechts een paar honderd getrainde astronauten hebben het voorrecht gehad om daadwerkelijk door de modules van het ISS te zweven. Voor de rest van de mensheid maakte Google in samenwerking met de Europese ruimtevaartorganisatie ESA een digitaal alternatief. De Franse astronaut Thomas Pesquet fotografeerde tijdens zijn verblijf in 2017 het complete interieur met spiegelreflexcamera’s.
Via Google Street View kun je daardoor virtueel door het ruimtestation wandelen. Wie de beelden bekijkt, ziet meteen dat het station geen strak sciencefiction-decor is, maar een functionele machinekamer.
Vrijwel elke vierkante centimeter wand, vloer en plafond is bedekt met apparatuur, klittenband, ventilatiebuizen en kilometers aan bekabeling. Ook de Cupola, de befaamde observatiekoepel met zeven grote ramen die uitzicht biedt op de aarde, is via de virtuele rondleiding tot in detail te inspecteren.
9. Wifi en e-mail in een baan om de aarde
From orbit: Launch was awesome!! I am feeling great, working hard, & enjoying the magnificent views, the adventure of a lifetime has begun!
Mike Massimino (@Astro_Mike) 12 mei 2009
Astronauten leven in het ISS weliswaar vierhonderd kilometer boven het aardoppervlak, maar ze zijn niet afgesneden van het internet. Sinds januari 2010 beschikt de bemanning over een persoonlijke internetverbinding via een speciale satellietkoppeling met het grondstation in Houston.
De verbinding loopt via communicatiesatellieten in een geostationaire baan, wat voor een lichte vertraging zorgt. Astronauten gebruiken speciale laptops om e-mails te sturen naar familie, videoverbindingen te onderhouden en privégesprekken te voeren via een IP-telefoon.
Het allereerste bericht op sociale media vanuit het heelal werd overigens niet verstuurd vanuit het ISS, maar vanaf Space Shuttle Atlantis. Astronaut Mike Massimino twitterde op 12 mei 2009 tijdens een onderhoudsmissie aan de Hubble-telescoop de allereerste live-tweet vanuit een baan om de aarde.
8. Je kunt het ISS zien met het blote oog
Om het ruimtestation te zien heb je geen telescoop of dure verrekijker nodig. Wie op het juiste moment omhoog kijkt, kan het ISS gewoon vanaf het balkon of uit de achtertuin met het blote oog voorbij zien trekken.
Met zijn gigantische zonnepanelen weerkaatst het complex enorme hoeveelheden zonlicht. Daardoor is het ISS het op twee na helderste object aan de nachtelijke hemel, enkel overtroffen door de maan en de planeet Venus.
Het station ziet eruit als een felle, niet-knipperende ster die in een strakke lijn over de hemel trekt, veel sneller dan een regulier verkeersvliegtuig. Er bestaan handige websites en apps die op de minuut nauwkeurig voorspellen wanneer het station boven Nederland of België passeert. Een zichtbare overtocht duurt doorgaans tussen de drie en zes minuten voordat het station in de schaduw van de aarde verdwijnt.
7. Een enorm ruimtestation
Het ISS is met afstand de grootste constructie die ooit in de ruimte is geassembleerd. De centrale vakwerkconstructie meet van uiteinde tot uiteinde 109 meter, wat groter is dan een gemiddeld voetbalveld. Het totale gewicht bedraagt ruim 450 ton.
Binnenin biedt het station ongeveer 916 kubieke meter leef- en werkruimte, wat vergelijkbaar is met het cabinevolume van een Boeing 747. Het complex telt zes slaapcompartimenten, twee badkamers, een fitnessruimte en meerdere gespecialiseerde laboratoriummodules van de Amerikaanse, Russische, Europese en Japanse ruimtevaartorganisaties.
Geen enkele raket ter wereld was groot genoeg om dit gevaarte in één keer te lanceren. Het station werd tussen 1998 en 2011 als een gigantische legodoos in elkaar gezet. Amerikaanse Space Shuttles brachten tijdens tientallen vluchten de zwaarste modules en zonnepanelen omhoog, terwijl Russische Proton-raketten de basismodules lanceerden. Astronauten moesten meer dan tweehonderd ruimtewandelingen uitvoeren om alle leidingen, kabels en koelsystemen aan de buitenkant te koppelen.
6. Met 28.000 kilometer per uur om de aarde
Om niet terug te vallen in de dampkring moet het ruimtestation op vierhonderd kilometer hoogte een duizelingwekkende snelheid aanhouden. Het ISS raast met een snelheid van ongeveer 27.600 kilometer per uur door het luchtledige, wat neerkomt op ruim 7,6 kilometer per seconde.
Dat is bijna tien keer sneller dan de kogel uit een geweer. Met die snelheid legt het station elke 92 minuten een volledige baan om de aarde af. Voor de bemanning aan boord levert dat een bijzonder ritme op: zij zien per etmaal maar liefst zestien keer de zon opkomen en zestien keer de zon ondergaan.
Per dag legt het ISS een afstand af die vergelijkbaar is met een reis van de aarde naar de maan en weer terug. Door de minieme wrijving met de uiterste lagen van de aardatmosfeer verliest het station dagelijks tientallen meters aan hoogte. Onbemande vrachtschepen moeten de motoren daarom regelmatig kort laten ontbranden om het station weer in zijn juiste baan te duwen.
5. Een vliegend laboratorium
Het primaire doel van het ISS is wetenschappelijk onderzoek dat op aarde door de zwaartekracht onmogelijk is. In modules zoals het Amerikaanse Destiny, het Europese Columbus en het Japanse Kibo zijn inmiddels meer dan drieduizend experimenten uitgevoerd door honderden wetenschappers uit tientallen landen.
In gewichtloosheid gedragen vloeistoffen, vlammen en metalen zich compleet anders. Zo vormen vlammen in het station ronde bollen zonder opstijgende hete lucht, en kunnen eiwitkristallen veel groter en zuiverder groeien dan op de grond, wat cruciaal is voor de ontwikkeling van nieuwe medicijnen tegen kanker en alzheimer.
Daarnaast vormt het station een testbank voor toekomstige reizen naar de maan en de planeet Mars. Biologen onderzoeken er hoe sla en radijsjes groeien onder led-verlichting in gewichtloosheid, en ingenieurs testen geavanceerde filtersystemen die lucht en afvalwater voor bijna honderd procent moeten recyclen tijdens jarenlange ruimtereizen.
4. Leven en overleven in het ISS
Alledaagse handelingen veranderen in gewichtloosheid in een logistieke uitdaging. Omdat er geen zwaartekracht is om dingen op hun plek te houden, zweeft alles wat losraakt direct weg.
Slapen doen astronauten in een gewatteerde slaapzak die verticaal aan de wand van een privécabine is vastgemaakt. Zonder die fixatie zou een slapende astronaut door de luchtstroom van de ventilatie door de cabine botsen. Ook het toiletbezoek werkt fundamenteel anders: de toiletten gebruiken geen water maar een continu vacuümsysteem met luchtstroom om urine en ontlasting af te zuigen. Vrijwel alle urine wordt door filtersystemen gerecycled tot drinkwater van laboratoriumkwaliteit.
Eten gebeurt uit verzegelde zakjes met magnetische dienbladen. Brood is aan boord strikt verboden: rondzwevende broodkruimels kunnen in de ogen van de bemanning terechtkomen of kortsluiting veroorzaken achter instrumentenpanelen. In plaats van brood eten astronauten daarom al decennialang Mexicaanse tortilla’s, die nauwelijks kruimelen. Haren knippen gebeurt met een tondeuse die rechtstreeks is aangesloten op een stofzuigerslang.
3. Wat het lichaam doormaakt in de ruimte
Het menselijk lichaam reageert hevig op het ontbreken van zwaartekracht. Doordat de wervelkolom niet langer wordt samengedrukt, zetten de tussenwervelschijven uit en worden astronauten in de ruimte gemiddeld twee tot vijf centimeter langer. Dat klinkt leuk, maar het leidt in de eerste weken vaak tot hardnekkige rugpijn.
Zonder de weerstand van de zwaartekracht hoeven spieren en botten nauwelijks arbeid te verrichten. Zonder maatregelen verliest een astronaut elke maand ruim één procent van zijn botmassa in heupen en benen, vergelijkbaar met acute osteoporose. Om spierafbraak en botverlies tegen te gaan, is elk bemanningslid verplicht om dagelijks minstens twee uur intensief te trainen op loopbanden, fietsergometers en het geavanceerde ARED-krachttrainingsapparaat.
Een van de meest curieuze bijwerkingen betreft de voeten. Omdat astronauten niet lopen, verdwijnt het eelt onder hun voetzolen na een paar maanden volledig en wordt de huid zo zacht als die van een baby. Tegelijkertijd ontwikkelt zich een dikke eeltlaag bovenop de wreef, omdat bemanningsleden hun voeten continu onder metalen handrelingen haken om op één plek te blijven drijven.
2. In het ISS word je een fractie minder snel oud
De bemanning van het ruimtestation reist technisch gezien een heel klein beetje vooruit in de tijd ten opzichte van mensen op aarde. Dat is geen sciencefiction, maar het tastbare gevolg van de relativiteitstheorie van Albert Einstein.
Twee natuurkundige effecten spelen hierbij tegen elkaar in. Volgens de algemene relativiteitstheorie tikt de tijd sneller naarmate je verder van het zwaartekrachtveld van de aarde bent verwijderd, wat betekent dat de klok op vierhonderd kilometer hoogte iets sneller zou moeten lopen. Volgens de speciale relativiteitstheorie tikt een klok echter juist langzamer naarmate een object sneller beweegt.
Doordat het ISS met 27.600 kilometer per uur rond de planeet suist, wint het snelheidseffect het ruimschoots van het hoogte-effect. Na een verblijf van zes maanden in het ISS is een astronaut daardoor ongeveer 0,005 seconden jonger dan wanneer hij exact diezelfde periode op aarde was gebleven.
1. Ongeëvenaarde records in de ruimte
Het ISS is de kraamkamer van de meest extreme uithoudingsrecords uit de geschiedenis van de mensheid. In juli 2009 bereikte het station een recordbezetting toen Space Shuttle Endeavour koppelde en er dertien bemanningsleden tegelijkertijd in het complex werkten en sliepen.
Ook individuele records sneuvelden aan de lopende band. De Amerikaanse astronaut Frank Rubio vestigde in september 2023 een nieuw Amerikaans record door 371 opeenvolgende dagen in het station te verblijven, nadat een koelvloeistoflek in zijn Sojoez-capsule zijn terugvlucht met een half jaar vertraagde.
Het absolute wereldrecord staat op naam van de Russische kosmonaut Oleg Kononenko. Toen hij in september 2024 na zijn vijfde langdurige missie landde op de steppe van Kazachstan, had hij een duizelingwekkend cumulatief totaal van 1.111 dagen in een baan om de aarde doorgebracht, wat neerkomt op meer dan drie volle jaren van zijn leven aan boord van het ISS.
Meer lijstjes over de ruimtevaart
- 10 Dieren die in de ruimte zijn geweest
- 10 Beroemde astronauten
- 10 Objecten in de ruimte die je met je blote oog kunt zien
- 10 Dingen groot genoeg om te zien vanuit de ruimte
- 10 Mysterieuze geluiden uit de ruimte
- 10 Mooiste foto’s gemaakt door ruimtetelescoop Hubble
- 10 Mooiste foto’s vanuit het Internationaal ruimtestation ISS
- 10 Grootste ruimtevaartrampen
Het iss bestaan niet, en er is géén ruimte!!
Dit is allemaal cgi, zwaar nep dus!!
Wil je bewijs? Vraag het me,
mvg Antony Casanova
Het iss bestaat wel, en als er geen ruimte is waar gaan de mensen in de Crew Dragon naartoe?
De ruimte bestaat wel dus, en het iss ook.
De astronauten in het ISS ervaren wel degelijk de zwaartekracht van de aarde (circa 90% van de zwaartekracht vergelijkbaar met het aardoppervlak), maar omdat het ISS net zo snel naar de aarde valt als de kromming van de aarde “weg beweegt” van het ISS ervaren de astronauten dit als gewichtloosheid. Maar het is dus zeker niet zonder zwaartekracht zoals in dit artikel wordt beweerd
Hoe komt men aan die hoge snelheid door de ruimte om aarde heen?
Als je bewijs had, dan had je dat hier ook kunnen plaatsen.