Top 10 Landen met de Grootste en Kleinste Borsten

Zoek op welk land de grootste borsten heeft en je krijgt binnen een seconde een keurige ranglijst voorgeschoteld. Nederland staat er meestal hoog in, de Verenigde Staten bovenaan, de Filipijnen onderaan. Die lijst is overal identiek, want hij komt overal uit dezelfde bron. Alleen bestaat die bron niet.

Hieronder de complete ranglijsten die al jaren rondgaan, plus het verhaal erachter. Want de vraag welk land de grootste borsten heeft is nooit serieus beantwoord, en dat is minder saai dan het klinkt.

1. Het onderzoek dat nooit bestond

Alle lijstjes gaan terug op één publicatie: een analyse in The Journal of Female Health Sciences, waarin de borstmaten van vrouwen uit 108 landen zouden zijn omgerekend naar vergelijkbare cupmaten. Fox 5 New York bracht het in 2016, de Malay Mail nam het in 2019 over, en daarna dijde het uit over honderden sites.

Het tijdschrift bestaat niet. Er is geen uitgever, geen redactie, geen ISSN en geen enkel ander artikel. De pdf circuleert op Scribd met een documentnummer dat naar niets verwijst. De Daily Caller ontmaskerde het destijds al als hoax, maar dat bericht heeft de reis van de ranglijst nooit kunnen bijbenen.

2. De tien landen met de grootste borsten

De lijst zoals hij overal opduikt:

1. Verenigde Staten,
2. Canada,
3. Ierland,
4. Polen,
5. Verenigd Koninkrijk,
6. Nederland,
7. Colombia,
8. IJsland,
9. Venezuela
10. Turkije.

Nederland op zes, dus, met een gemiddelde die ergens tussen een C en een D zou liggen.

Wie de volgorde bekijkt, ziet meteen iets vreemds. Ierland en Polen boven Colombia en Venezuela, terwijl juist die laatste twee landen bekendstaan om hun hoge aantal borstvergrotingen. IJsland tussen Colombia en Venezuela in. Er zit geen enkel patroon in dat je vanuit lichaamsbouw, BMI of genetica kunt verklaren.

3. De tien landen met de kleinste borsten

Aan de andere kant van de lijst:

1. Filipijnen,
2. Maleisië,
3. Bangladesh
4. Samoa
5. Salomonseilanden,
6. Taiwan,
7. Vietnam,
8. Thailand,
9. Laos
10. Mozambique.

Overwegend Zuidoost-Azië, met twee eilandstaten in de Stille Oceaan ertussen.

De Malay Mail kopte destijds dat Maleisische vrouwen de op een na kleinste borsten ter wereld hadden, met een gemiddelde van 113 milliliter tegen 111 voor de Filipijnen. Twee milliliter verschil tussen twee landen, gepresenteerd als hard cijfer. Dat is ongeveer een halve theelepel.

4. Zeven auteurs die niemand kan vinden

Onder de nepstudie staan zeven namen, elk met een indrukwekkende functie. Een curator menselijke anatomie in New Delhi, een hoogleraar radiologie aan Camiry University, een emeritus voorzitter van het Atape Institute of Human Anatomy.

Geen van die instellingen bestaat. Geen van die onderzoekers is terug te vinden in enige academische database. Eén auteur wordt opgevoerd als directeur bij een lingeriefabrikant, wat het geheel een commercieel tintje geeft dat niemand verder heeft nagetrokken.

5. Het cijfer dat onderweg groeide

In de originele hoax gaat het om ongeveer 342.000 vrouwen tussen de 28 en 30 jaar. In Nederlandse versies van hetzelfde verhaal is dat inmiddels 400.000 geworden.

Dat is een klassiek symptoom van doorgekopieerde content. Elke schrijver rondt af, versterkt of onthoudt net verkeerd, en het cijfer groeit mee met elke herhaling. Als je hetzelfde onderzoek in twee bronnen met twee verschillende aantallen ziet staan, weet je genoeg.

6. De lijstjes die wel op data zijn gebaseerd

Er bestaan ranglijsten die niet uit de hoax voortkomen, zoals die van World Population Review en worlddata.info. Die gebruiken verkoopcijfers van beha’s, aangevuld met enquêtes waarin vrouwen hun eigen maat opgeven. Daarin staan Zweden, Noorwegen, IJsland, het Verenigd Koninkrijk en de VS bovenaan, en clusteren Centraal-Afrika en Oost-Azië onderaan.

Dat meet dus wat er verkocht wordt, niet wat er gedragen zou moeten worden. Het patroon is niet betekenisloos, want dezelfde landen komen in vrijwel elke compilatie bovendrijven. Maar het is een kaart van koopgedrag.

7. Een C is niet overal een C

Er zijn wereldwijd minstens zes verschillende maatsystemen in gebruik. Een Amerikaanse C komt ongeveer overeen met een Europese D. Erger nog: dezelfde letter staat voor een ander volume bij een andere bandmaat, dus een 70C en een 90C verschillen fors in inhoud.

Daar komt merkvariatie bovenop, wat in de branche vanity sizing heet. Een 75B van het ene merk past niet als een 75B van het andere. Wie op basis van die letters landen gaat rangschikken, telt appels bij peren op.

8. Het probleem van Samoa

Borstweefsel bestaat grotendeels uit vet, dus borstvolume hangt sterk samen met BMI. Dat is de meest robuuste bevinding in dit hele onderzoeksveld.

Samoa heeft een van de hoogste gemiddelde BMI’s ter wereld en komt in de data uit op een A-cup. Diezelfde tegenstelling zie je in meer eilandstaten en in delen van Afrika. Als de sterkste voorspeller precies de verkeerde kant op wijst, meet je niet wat je denkt te meten.

9. Waarom de VS altijd wint

Amerikaanse vrouwen kopen opvallend vaak beha’s met een grote cup en een smalle band, bijvoorbeeld een 75E waar een 80C gepast zou hebben. In Europa gebeurt eerder het omgekeerde.

Volgens worlddata.info kan dat verschil in koopgewoonte op zichzelf al verklaren waarom de VS in survey na survey bovenaan eindigt. Voeg daaraan toe dat rijkere landen vaker professionele inmeetservice hebben en je hebt een ranglijst die vooral welvaart en winkelcultuur weergeeft.

10. Wat wel goed is onderzocht

Er is één groot internationaal onderzoek dat de toets doorstaat: de Breast Size Satisfaction Survey van sociaal psycholoog Viren Swami. Ruim 18.500 vrouwen, 61 onderzoekslocaties, 40 landen, met dezelfde meetmethode overal.

De uitkomst: 70,7 procent van de vrouwen is ontevreden over de eigen borstgrootte, waarbij ontevredenheid beide kanten op werkt. Dat cijfer is wél internationaal vergelijkbaar, en het zegt vermoedelijk meer over waarom deze ranglijstjes zo goed worden gelezen dan de ranglijstjes zelf.

Het aardige aan dit verhaal is dat de echte vraag nog gewoon openligt. Om te weten welk land de grootste borsten heeft, zou je representatieve steekproeven nodig hebben met dezelfde meetmethode en correctie voor BMI, in tientallen landen tegelijk. Niemand heeft dat ooit gedaan, waarschijnlijk omdat niemand er onderzoeksgeld voor vrijmaakt. Tot die tijd blijft de bekendste ranglijst ter wereld het werk van zeven onderzoekers die niet bestaan.